Τα πυρηνικά και η (απούσα) νομοθεσία της παγκοσμιοποίησης

του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου

Σε μια πολυκατοικία οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων της είναι πολλοί. Ο καθένας από αυτούς μπορεί να κάνει πολλά πράγματα με την ιδιοκτησία του : να την ενοικιάσει, να την πουλήσει, να πετάξει τα έπιπλά του ή να κρατήσει τα παλιά, να εγκαταστήσει μία υπερσύγχρονη τηλεόραση ή να καλέσει τους φίλους του για φαγητό…

Μπορεί λοιπόν ο ιδιοκτήτης να κάνει τα πάντα στο διαμέρισμά του; Όχι ακριβώς. Εκτός από τις συνηθισμένες υποχρεώσεις προς τους συνοίκους του όπως ο σεβασμός των ωρών κοινής ησυχίας ή η πληρωμή των κοινοχρήστων υπάρχουν και άλλοι πολύ σοβαροί περιορισμοί που σχετίζονται με την ασφαλή διαβίωση στην πολυκατοικία. Συγκεκριμένα, ενώ ο ιδιοκτήτης μπορεί να ξηλώσει τα πατώματά του ή να βάψει τους τοίχους του χωρίς την άδεια κανενός, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο αν πρόκειται να κάνει επεμβάσεις στον φέροντα οργανισμό του κτιρίου, δηλαδή στα θεμέλια, τα υποστυλώματα, τα δοκάρια ή τις πλάκες. Σύμφωνα με τη σχετική Νομοθεσία – τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό – ο φέρων οργανισμός του κτιρίου συνολικά διέπεται από το καθεστώς της συνιδιοκτησίας. Μία άστοχη επέμβαση σ’ αυτόν μπορεί να συνεπάγεται σοβαρή ζημιά σε βάρος των ενοίκων ή ακόμα και την κατάρρευση της κατασκευής όταν συντρέξουν και άλλες εξωτερικές δράσεις, όπως π.χ. ένας σεισμός. Για να γίνει λοιπόν μία οποιαδήποτε τέτοια επέμβαση πρέπει να υπάρξει άδεια και σύμφωνη γνώμη όλων των ιδιοκτητών.

Αν λοιπόν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη για μία απλή πολυκατοικία, δεν είναι αδιανόητο να μην υπάρχει ανάλογη πρόνοια για τον πλανήτη μας, το κοινό σπίτι όλων των ανθρώπων; Όταν μία χώρα αποφασίζει να εγκαταστήσει (ή να πετάξει ως απόβλητα) τα πυρηνικά στο έδαφός της, δεν πρέπει να έχει την άδεια και τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων;

Αν είναι να κάνουμε την παγκοσμιοποίηση, δεν πρέπει να την κάνουμε κανονικά με τους Νόμους της που να καθορίζουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα όλων μας;